جشنواره SXSW در تگزاس و دعوت از يك گروه موسيقى راك ايرانى و ویزایی که هرگز داده نشد

۱۲۷ به تگزاس نرسيد

چنگيز محمودزاده
پيش از آغاز تعطيلات نوروز خبرهاى فراوانى از برنامه هاى گروهها وهنرمندان موسيقى ايرانى شنيده مى شد كه بنا بود در اين تعطيلات به كشورهاى ديگر سفر كنند و به اجراى برنامه بپردازند. گروهى نيز در ميان آنها وجود داشت كه هر چند قرار بود راهى جشنواره معتبرى در آمريكا شود اما غير از شنيده ها هيچ چيز ديگرى حاكى از برنامه آنها در جايى درج نشد.

گروه راك۱۲۷ در هفته هاى آخر سال۱۳۸۳ خود را براى سفر به تگزاس و برپايى اولين برنامه خارج از كشور خود آماده مى كرد اما اعضاى آن علاقه اى نداشتند كه پيش از قطعى شدن اين سفر، صحبت چندانى درباره آن بكنند.

جشنواره SXSW در «آستين» محلى بود كه ميزبانى آنها را پذيرفته بود و در سايت اينترنتى خود نيز بر روى اين موضوع كه قرار است يك گروه موسيقى راك از ايران در آن جشنواره حاضر شوند به خوبى مانور مى داد در واقع در همان زمانى كه عده محدودى از هنرمندان جوان موسيقى كشور در سكوت، منتظر نتيجه اين دعوت بودند، روزنامه نگاران و دست اندركاران جشنواره SXSW به اين موضوع مى پرداختند. اما همانطور كه برخى پيش بينى ها نشان مى داد، ۱۲۷نتوانست به جشنواره برسد و سفر آنها در دبى و پشت درهاى سفارت آمريكا متوقف شد. هنوز هم به گفته سهراب محبى، (خواننده گروه) جواب درخواست ويزاى آنها نيامده، هر چند كه: «نه خودمان تروريست هستيم و نه پدرهايمان!!»

SXSW جشنواره اى است كه حتى گروههاى كم آوازه موسيقى (بويژه موسيقى راك) مى توانند با ارسال آثار خود، راهى براى حضور در آن پيدا كنند. ۱۲۷نيز اواسط پاييز گذشته دست به چنين اقدامى زد و در دى ماه،۱۳۸۳ درست همان شبى كه مجوز كنسرت گروه در كاخ نياوران لغو شد، جواب مثبت SXSW براى حضور آنها در «آستين» به دستشان رسيد.

براساس برنامه هاى جشنواره، ۱۲۷مى بايست در روز ۲۹اسفند، همان روز ملى شدن صنعت نفت، به اجراى برنامه بپردازد و اعضاى گروه نيز از پنجم اسفند به دبى رفتند و تا ۲۷اسفند در جنوب خليج فارس باقى ماندند. ۱۲۷ كه با هزينه خود اين سفر را آغاز كرده بود پس از ۲۲روز و نااميد شدن از دريافت ويزا به كشور بازگشت. آنطور كه محبى مى گويد، شايد تعطيلات چهار روزه سفارت در هر هفته، نيز در اين روند بى تأثير نبود:
«پنجشنبه و جمعه سيستم ادارى دبى تعطيل بود و شنبه و يكشنبه، سفارتخانه. هيچ كمك مالى يا حمايتى هم از ما وجود نداشت و طبيعتاً مجبور شديم به ايران برگرديم.»

جشنواره اى براى ناشناس ها

جشنواره SXSW كه امسال نوزدهمين دوره خود را پشت سر گذاشت به دليل حضور كمپانى هاى موسيقى به مركزى تبديل شده است كه بسيارى از گروهها به آن به عنوان سكويى براى دست يافتن به شهرت و مطرح شدن به شكلى گسترده تر نگاه مى كنند.
اين جشنواره در سالهاى اخير به مطرح شدن گروهها و هنرمندانى چون «نورا جونز» The Darkness ، وايت استرايپ و فرانز فرديناند كمك كرده است.
علاوه بر اين، SXSW براى تثبيت موقعيت گروههاى مطرح نيز بسيار موفق عمل مى كند و افراد علاقه مند به موسيقى نيز اين برنامه را از دست نمى دهند چرا كه امكان ديدن اجراى زنده موسيقى از كانترى تا متال، پانك تا هيپ هاپ و راك تارگى در آن فراهم است.

گروهها و هنرمندان انگليسى براى مطرح شدن در آمريكا، حساب جداگانه اى بر روى اين جشنواره بازمى كنند.

در اين دوره از جشنواره، بيش از يك پنجم اجراها به گروههاى خارجى اختصاص داشت و از ميان ۱۳۵۰ گروه و هنرمند حاضر در «آستين» ۲۹۴ گروه از كشورهاى ديگر به ايالت تگزاس سفر كرده بودند. ۸۸گروه از انگلستان، نزديك به ۷۰گروه از كانادا، ۲۰گروه از ژاپن، ۱۱گروه از فرانسه، ۹گروه از سوئد، پنج گروه از هلند، دوگروه از آلمان و يك گروه كه قرار بود از ايران باشد، ميهمانان اين جشنواره را تشكيل مى دادند. به غير از گروه ايرانى؛ يك گروه از فرانسه نيز نتوانست مشكلات ويزاى خود را رفع كند و در جشنواره حاضر شود.

اين مشكل ويزا براى خود هنرمندان آمريكايى نيز مايه دردسر شده به طورى كه يك شركت غيرانتفاعى به نام «تاميزدات» از سال۱۹۹۷ براى كمك به هنرمندان خارجى براى دريافت ويزاى آمريكا فعاليت خود را آغاز كرده است. اما مثل اينكه به كمكهاى آنها نيز نمى توان هميشه اميدوار بود چرا كه مسؤولان اين شركت به اين سؤال كه با فعاليتهاى آنان چه مدتى براى دريافت ويزا صرف خواهد شد، پاسخ مى دهند: «بين پنج روز تا پنج ماه».

گفت وگو با دالاس نيوز

گويا آمريكايى ها از حضور يك گروه ايرانى در SXSW ، بيشتر از ما ذوق زده بودند. به طورى كه «سور كريستنسن» از دالاس نيوز آنقدر طاقت نياورد كه پاى بچه هاى ۱۲۷ به كشورش برسد و در مدتى كه آنها در دبى بودند، مصاحبه اى تلفنى با سهراب محبى ترتيب داد. كريستنسن، ۱۲۷ را اولين گروه راك ايرانى عنوان كرده است كه در ايالات متحده برنامه اجرا مى كند و از قول محبى نوشته است:
«شايد آمريكايى ها با اين حضور ياد بگيرند كه به مردمان خاورميانه اعتماد كنند. اين همان چيزى است كه در قطعه «ترانه تروريستى كوچك و شيرين من» نيز به آن پرداخته ايم.»
«من يك تروريست هستم‎/ هر چند كسى را نكشته ام» او با صدايى كه شبيه باب ديلن به نظر مى رسد اين ترانه را مى خواند. «من يك بمب هستم‎/ مواظب باشيد ممكن است در انتهاى اين ترانه منفجر شوم.» محبى مى گويد: «اين ترانه را زمانى نوشتم كه ديدگاه غرب اين بود كه همه ما تروريست هستيم و شبكه هايى مثل BBC و CNN نيز برنامه هايى بر اين اساس پخش مى كردند.»

شايد يك آلبوم

اعضاى گروه،۱۲۷ حالا دوباره در تهران هستند و محبى در روز «سيزده به در» در حالى كه از پشت تلفن مى خندد، مى گويد:«اوهام جايزه گرمى برده. اين هم دروغ سيزده.»

۱۲۷ كه از حدود چهارسال پيش كار خود را آغاز كرده در حال حاضر با سردار سرمست (پيانو)، سلمك خالدى (ترمبون)، عليرضا پوراسد (گيتار باس)، يحيى الخنسا (درامز)، شروين شهامى پور (همخوان و گيتار) و سهراب محبى (خواننده و گيتار) به كار خود ادامه مى دهد و گويا هيچ راهى به غير از قرار دادن قطعاتشان در سايت اينترنتى Comingaroundmusic ندارند. ۱۲۷ هنوز منتظر مجوز اولين آلبوم خود است كه پس از دريافت مجوز اشعار هنوز مجوز نهايى را به دست نياورده. اعضاى ۱۲۷ اميدوارند تا فصل تابستان بتوانند آلبوم خود را منتشر كنند و تا آن زمان شايد ايده هايى تازه براى استفاده بيشتر از سايت خود را عملى كنند.