هورا و شادي براي تعطيلات
دوران كريستمس است و تقريبا مي شود صداي پاي اسكار را از دور شنيد. "David Ansen" ما را به يك تور به بازديد كارهاي پيش رو در سال جديد مي برد. به تماشاي آثار بازيگراني كه به انتظار شهرت و موفقيت در فصل جديد نشسته اند.
"Harward Hughes" زائيده تخيل " Martin Scorsese " و تجلي يافته توسط " Leonard Di Caprio" در "Aviator- هوانورد" سمبلي است از يك آمريكايي سرمايه دار كه با بيرحمي و بي باكي دست به قماري بزرگ زده.
شرکت TWA را مي خرد و در مدت 4 سال با بودجه اي ركورد شكن دست به ايجاد و هدايت يك جنگ حماسي جهاني به نام Hell's Angels- فرشتگان جهنم " مي زند. او آدمي عامي در عين حال جذاب مي باشد. يك متقلب دراز قامت با اشتهايي سيري ناپذير براي شهرت، ثروت،‌ هوانوردي و زنان زيباروي.
"Scorsese اسكورسيزي" انرژي سرشار " Hughes " را به درون صحنه پرواز هيجان انگيز همراه با حركت مداوم و هنرمندي دوربين هدايت مي كند. اما اين تنها ويژگي " Hughes " نيست. آثاري از يك بيماري رواني ، اين سلطان حركت و هيجان را در مسير خود متوقف مي سازد.
يك وسواس اضطرار آور و ترسي دير پا از ميكروب ، " Hughes " را كه در يك رستوران لكه اي غذا بر لباس خود ريخته به دستشويي هدايت مي كند. اما اين وحشت رواني به او اجازه نمي دهد تا دستگير درب را لمس كرده و از دستشويي خارج شود. او در همانجا مي ماند و منتظر مي شود تا شخصي ديگر درب را باز نمايد.
زماني كه Hughes تسليم اين حملات رواني شده و از پا در مي آيد، فيلم نيز به يك ركود مي رسد.
" هوانورد " بر آميزه اي از دو تضاد يعني ، حركت و سكون ساخته شده است، تمنايي براي زندگي و در عين حال ترسي عميق از آن، لحظاتي سرشار از حركت و هيجان و صحنه هايي خشك و سرد از مردي خيالاتي در سكوت يك اتاق.
اين حماسه اي است دوقطبي. از آخرين باري كه "Scorsese" فيلمي در اين حد ساخته مدتها مي گذرد.
او با استفاده از فنون قديمي هاليوود همچون پلت رنگارنگ سينمايي " Robert Richardson" آگاهانه به احضار دوره اي فراموش شده از فيلم مي پردازد.
داستان فيلم، نوشته " John Logan" از 1927 آغاز مي شود. يعني زماني كه Hughes با استفاده از ثروت به ارث رسيده اش وارد تجارت سينما شده و فيلمبرداري " Hell's Angels" را آغاز مي نمايد. او خطوط هوايي Hughes را بنيان گذاشته و با هواپيماهاي ساخته خود ركورد سرعت را مي شکند .ماجراي عشقي او با " Katharine Hepburn " با بازيگري Cate Blanchett مي باشد كه تا حدي موفق به كنترل بي پروايي هاي Hughes مي شود. در يك صحنه خنده دار و پر سرو صدا، Cate او را به مراسم شام خانواده اش در Connecticut مي برد تا ما شاهد برخورد بين افاده ورزي شمالي ها و سادگي بي آلايشي جنوبي ها باشيم.
از صحنه هاي جالب ديگر اين فيلم مي توان از درگيري هاي Hughes با " Sen " و( " Owen Brewster " ( Alan Alda كه كمر به نابودي او بسته، نجات يافتن او از مرگ در يك حادثه سقوط هوايي در بورلي هيلز، رابطه عشقي با (" Ava Gardner " ( Cate Beckinsate و سرانجام رقابت بر سر قدرت با "( Juan Trippe" ( Alec Baldwin که صاحب خط هوايي " Pan Am" مي باشد نام برد.
تصميم " Scorsese" در به نمايش نكشيدن تمام زندگي Hughes در فيلم عاقلانه بوده است اما او براي اين كار بهايي را نيز پرداخت مي كند چرا كه صحنه هاي شگفت انگيز فيلم نا كافي به نظر مي رسد. تماشاگر هم اقناع مي شود و هم در انتظار صحنه هاي بيشتر مي ماند.
" هوانورد " فيلم در فيلمي است از انساني فراتر از واقعيت، اما واقعيت اجازه يك پايان فيلم در فيلم را نمي دهد.
در اين فيلم " دي كاپريو " جذاب، حيله گر با تصميم گيري هاي آني، خيالاتي و با افت و خيز زياد ظاهر مي شود.
تصور او در اين نقش پيش از ديدن فيلم براي من مشكل بود اما حالا هيچ بازيگر ديگري را در اين نقش نمي توانم تصور كنم. البته در اين نقش او كمي جوان مي نمايد و شايد از مردانگي لازم بي بهره است.
اما مسئله اي نيست چرا كه او براي طرح " Scorsese " مناسب مي نمايد. صادقانه بايد گفت كه اين نسخه اي سفيد كاري شده است. از تمايلات نژاد پرستانه و ضد يهود او يا اخراج كارمندان مردش و افرادي را كه مورد سوءاستفاده قرار داد خبري نيست.

اين فيلم نيمه حماسي يك پايه خود را در افسانه دارد. اين تصويري از يك اسطوره آمريكايي است كه مي توانست از درون تمايلات تكامل گرايانه Hughes ظهور نمايد.
فيلمي لذت بخش و گاه سرد و يأس آور.

۵ / ۱۱ / ۱۳۸۳